Kobieta, którą się staję - warsztaty w kręgu

Kobieta, którą się staję - warsztaty w kręgu

Integracja. Nowa tożsamość. Życie po przełomie.

Twoje pierwsze skojrzenie to pewnie - stawanie się lepszą wersją siebie - ale nie.

To nie jest warsztat o stawaniu się kimś lepszym.
To jest przestrzeń, w której zaczyna być widoczne to, co zostaje, kiedy zdejmiesz wszystko to, co nie jest Tobą.

To warsztaty, których potrzebowałam rok temu, gdy byłam w przełomie. Ale nikt o tym nie mówił w ten sposób.

O czym jest to spotkanie

O tym, co dzieje się po przełomie.

O życiu, które nie wraca już do starego.
O rozpoznaniu siebie na nowo — bez tworzenia nowej wersji z głowy.

To przestrzeń integracji:
– tego, co już zobaczyłaś
– tego, co przestało być Twoje
– i tego, co dopiero zaczyna się pojawiać

Bez presji zmiany.
Bez strategii.
Bez kierunku „jak powinno być”.

Dla kogo

Dla kobiet, które:
– czują, że coś w nich się zakończyło
– nie odnajdują się już w tym, kim były
– są w miejscu „pomiędzy”
– widzą więcej, ale nie wiedzą jeszcze, jak tym żyć
– nie chcą się rozwijać, tylko chcą być bliżej prawdy

Dla kogo to nie jest

To nie jest przestrzeń:
– do pracy z przeszłością i „uzdrawiania”
– do budowania "lepszej" wersji siebie
– do szukania gotowych odpowiedzi i strategii

-------------

Są momenty w życiu, w których coś się kończy, bądź jest już nie adekwatne.
Może to, kim byłaś.
Może to, w co wierzyłaś.
Może to, jak funkcjonowałaś. Świadomie lub nie. 

I tu nie chodzi o jakiś dramatyczny przełom w Twoim życiu.
To czasem wydarza się po cichu.

Czasem coś się kończy, starego już nie ma, a nowe jeszcze nie nadeszło.

I pojawia się cisza.
I brak odpowiedzi.

I warto wtedy mieć przestrzeń, żeby tę ciszę wytrzymać. Nie ciągnąć na siłę tego, co już nie służy. Nie przyspieszać tego, co ma przyjść.

 

🌕 O mnie

Nazywam się Aleksandra.
Tworzę przestrzenie, w których kobiety powracają do swojej mocy, lekkości i wewnętrznego światła.

Łączę świat duchowy z codziennym— oddech, medytację, energię i obecność z tym, co praktyczne, przyziemne i namacalne.
Wierzę, że duchowość zaczyna się w codzienności — w sposobie, w jaki oddychamy, słuchamy siebie, mówimy, odpoczywamy.

Nie „odlatuję”, lecz zakorzeniam w tu i teraz.
Nie naprawiam — przypominam.
Nie uczę — prowadzę ku temu, co już w Tobie jest.

Wierzę, że w ciszy rodzi się jasność,
a w spotkaniu ze sobą – wolność.

Będziemy oddychać.
Będziemy czuć.
Będziemy pamiętać, że wszystko, czego szukamy — już w nas jest.

Ja stworzę Ci przestrzeń.
Ty pozwól sobie w nią wejść.

Z miłością,
Aleksandra